وکالت در مراجع دادگستری

برابر قانون اساسی، در همه دادگاهها طرفین دعوا حق دارند برای خود وکیل انتخاب کنند و اگر نداشته باشند، باید برای آنها امکانات تعیین وکیل فراهم شود.قانونگذار برای اشخاصی که توان پرداخت دستمزد وکیل را ندارند، امکان استفاده از وکیل معاضدتی را پیشبینی کرده است. وکلای دادگستری مطابق قانون وکالت تکلیف دارند همه ساله در سه دعوای مدنی بهعنوان کمک معاضدت به این دسته از اشخاص قبول وکالت کنند. کلیه دادگاهها نیز مکلف به پذیرش وکیل هستند، حتی اصحاب دعوا در دادگاه ویژه روحانیت نیز حق انتخاب وکیل دارند. اگر دادگاهی حق گرفتن وکیل را از متهم سلب کند، حکم صادرشده از آن دادگاه فاقد ارزش و اعتبار قانونی است.حسب قوانین جاری در دعاوی مدنی، یک شخص حداکثر از دو وکیل میتواند استفاده کند، ولی در دعاوی کیفری دو نفر در دادگاههای کیفری دو و تا سه نفر برای وکالت در دادگاههای کیفری یک قابل انتصاب است. وکالت بر دو نوع وکالت در دعاوی و وکالت به صورت عام است. وکالت در دعاویکه موضوع بحث ماست، تابع شرایط و قواعد خاص وکالت در دعاوی است. در این وکالت، وکیل باید دارای شرایط خاصی از جمله تحصیلات حقوقی، شرکت در آزمون وکالت و گذراندن دوره کارآموزی و…. باشد تا بتواند در محاکم شرکت و از حق موکل خود دفاع کند.اما وکالت به صورت عام تابع شرایط فوق است و هر شخصی میتواند انجام بعضی از اعمال خود را که ارتباطی به دادرسی و دادگاه ندارد به دیگری واگذار کند. به طور مثال به شخص دیگر وکالت دهد که ملک وی را معامله یا در اداره ثبت تفکیک کند، که در عرف جامعه ما از آن با عنوان وکالت کاری یاد میشود.

+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳۹۹/۰۶/۱۸ ساعت 19:28 توسط |